Gdy chcę zmienić nazwę jednego pliku, klikam, wciskam F2, poprawiam i naciskam Enter. Albo wciskam Shift-R w dired. Albo robię coś podobnego. Gorzej, gdy do poprawienia jest kilkanaście czy kilkadziesiąt nazw.

Mam jeszcze w palcach manewry w stylu:

for f in *.txt; do mv "$f" `echo $f | sed s/old/new/`; done

ale można prościej.

Wyróżnikiem Gentoo jest samodzielna kompilacja bibliotek i programów. Nie uważam tego za przesadnie sensowne (szkoda czasu i prądu) ale nawet pod Debianem i Ubuntu czasem trzeba. I warto wiedzieć jak.

Warto było napisać artykuł o Bluetile by dowiedzieć się o PyTyle. Bo jest to niemal dokładnie takie narzędzie, jakiego szukałem - mechanizm automatycznego rozmieszczania okien który w pełni zgodnie współistnieje nie tylko z Gnome ale i z Compizem (a także z wieloma innymi menedżerami okien) i po prostu dodaje automatyczne rozmieszczanie okienek tam, gdzie sobie tego zażyczę, niczego poza tym nie psując.

Czytniki ebooków mają przyszłość. Wnioskuję tak ze sporego zainteresowania moim Sony kolegów, znajomych i ... nieznajomych - paręnaście osób zagadywało mnie o niego w sklepowej kolejce, szkolnej szatni, autobusie czy na stołówce. Gadżet budzi zainteresowanie, perspektywa elektronicznego cacka zastępującego półkę zawaloną książkami kusi, obawy budzi jedynie dostępność książek (czy/ile/jakie da się kupić) a także sprawa standardów i formatów (czy nie będzie problemów z polskimi tekstami, czy ewentualne zabezpieczenia nie uniemożliwią lektury, czy kupione książki da się czytać za parę lat, na następnym urządzeniu...).

Zagospodarowywanie rynku pozostawię wydawcom, debaty czytnik czy tablet innym blogerom (moim zdaniem są to po prostu różne nisze), sam natomiast pozwolę sobie na kilka słów oceny Sony PRS-600 po dłuższym używaniu, a także na pobieżne porównanie z Kindle DX.

... czyli zapisek z cyklu linuksowej czarnej magii.

Poniższy skrypt nakazuje jądru ponowne wyszukanie nie zauważonych dotychczas urządzeń dyskowych. Przydaje się głównie w przypadkach ambitnych (np. uniknięcie rebootu po dołożeniu nowego dysku do macierzy albo dokonfigurowaniu go dla wirtualnej maszyny Vmware) ale można próbować i w trywialnych (np. gdy system z jakiegoś powodu nie zauważył wsadzonego śledzia czy dysku zewnętrznego).

Upgrade jednak czasem bolą...

Debian, a za nim Ubuntu, stosują sympatyczną metodę radzenia sobie z wyborem wersji niektórych programów, po prostu pozwalając na instalację kilku różnych wersji równocześnie. Przykładowo, od dość dawna miałem zainstalowane python2.4, python2.5, python2.6 i python3.1 (które zgodnie koegzystowały), podobnie nie przeszkadzały sobie postgresql-8.3 i postgresql-8.4.

Niestety w Ubuntu Lucid wiele z tych starszych wersji usunięto (prawdopodobnie chcąc uniknąć konieczności ich utrzymywania przez kolejne lata). Mnie dotknęło usunięcie Postgresa 8.3 i ustawienie dlań wymuszonego upgrade do 8.4.

Jak wspominałem w artykule o rozmieszczaniu okien przy pomocy Compiza, od dość dawna zbierałem się do wypróbowania jakiegoś kafelkowego (chyba tak trzeba tłumaczyć tiling) menedżera okien, tj. programu, który sam dobiera rozmiar i położenie okien - pilnując, by się nie nakładały i efektywnie wykorzystywały przestrzeń. Odstraszała mnie jednak siermiężność dostępnych aplikacji - choć bardzo wiele operacji wykonuję z konsoli, to jednak cenię sobie możliwość kliknięcia ikonki na pasku czy uruchomienia czegoś z menu.

Parę miesięcy temu odkryłem ciekawą próbę kompromisu - Bluetile. Jest to odgałęzienie xmonad dostosowane do pracy w środowisku Gnome. Bluetile zarządza przestrzenią roboczą ekranu ale pozostawia dostępny górny i dolny panel Gnome wraz z menu, ikonami czy apletami, dodaje też do nich własny pasek z przyciskami dla najważniejszych operacji.

W dzisiejszym mailu czekały na mnie powiadomienia o smutnej doli mekk.waw.pl. ServiceUptime skarżył się na niedostępność strony, MxToolbox alarmował o wyłączonym serwerze poczty. Przykrość.

Sposób, który wygląda na idealne rozwiązanie problemu programującego durnia. Zaplanować, opisać, udokumentować, przeszkolić. Analizę robimy tak, projekt techniczny siak, kod piszemy owak, testy według formalnego planu w iluś tam etapach, release według checklisty. Wszędzie oczywiście szczegółowe zalecenia - od spisu dokumentów i raportów po 9432 szczegółowe zalecenia co do formy kodu.

Będzie wiadomo co i jak trzeba robić, to każdy będzie mógł te operacje wykonywać.

Rok temu zabawiałem się publikując dość nietypowy skrypcik perlowy. Tego typu żarty wypada z czasem wyjaśnić, dlatego dzisiaj pokrótce opiszę jak go uzyskałem i jak można w łatwy sposób wygenerować coś podobnego.

Kawałek napisanego pythonowego kodu nieraz warto zamknąć jako bibliotekę i opublikować. W realizowanych czynnościach nie ma niczego trudnego ale ... wystarczy nie robić tego 2-3 miesiące, by nie pamiętać wszystkich kroków. Stąd ta notka.

Opisuję scenariusz, w którym publikuję i utrzymuję kod, który będzie można instalować przez easy_install (albo pip) i którego źródła będą dostępne dla wszystkich zainteresowanych.

Daniel Smoczyk podesłał mi skrypt, którego używa do synchronizacji danych między głównym komputerem stacjonarnym a laptopem, a dokładniej - do tworzenia na przenośnym dysku wiernej kopii swojego głównego systemu.

Jest to zupełnie inne podejście niż to, które sam stosuję (mam niezależnie konfigurowane systemy które często działają równocześnie, a sychronizuję specyficzne dane używając różnych technik) ale wydaje mi się interesujące i warte przedstawienia.

Kozłem ofiarnym po powodzi zostaną chyba tereny zalewowe - a raczej firmy budujące na nich domy i urzędnicy udzielający na to zgody.

Owszem - tu ktoś ponarzeka na zamykane na weekend Centrum Zarządzania Kryzysowego, tam politycy pokłócą się o zaniedbane projekty, ówdzie będą wątpliwości co do przebiegu akcji ratowniczej - ale to tematy poboczne. Media coraz mocniej pytają kto pozwolił tu budować, historycy wspominają jak mało szkód czyniły wylewające rzeki przed wiekami, ekologowie opowiadają o dzikich zakolach pełnych ptactwa gotowych absorbować ogromne ilości wody a sejm lada chwila uchwali jakąś paczkę dodatkowych biurokratycznych procedur utrudniającą i tak bardzo kłopotliwy proces zdobywania zgody na budowę.

Od mniej więcej 2 miesięcy zaczęła mi kaszleć sieć bezprzewodowa na laptopie z Ubuntu. Niezbyt często ale regularnie (zwykle 1-2 razy dziennie) sieć znika, ani automatyczne ani ręczne próby odnowienia połączenia przez aplet menedżera sieci nic nie dają, okazyjnie pojawia się pytanie o hasło Wi-Fi ale jego podanie też nic nie daje.

Problem jest nie tylko mój, więc zapiszę, jak sobie z nim radzę.

Parę dni temu pisałem jak pozbyć się niezbyt fortunnych obrazków pokazywanych w trakcie startu Ubuntu, dziś - w ramach uzupełnienia - wspomnę jak można zyskać rozeznanie co się właściwie działo w trakcie startu oraz co tam tyle trwało. W miłej w formie obrazkowej.