Popularyzacja utf-8 powoli odsyła do lamusa nieszczęsną rywalizację iso-8859-2 z windows-1250. Praca w wieloplatformowym środowisku nie musi już oznaczać ciągłego oglądania krzaczków zamiast ą, ś i ź (znaków ± i š – czyli odpowiednio linuksowego ą pod Windows i windowsowego ą pod Linuksem – chyba nigdy nie widziałem w ich prawdziwej roli). Można też pisać Müller zamiast Mueller (od czasów Pana procesującego się w latach 90-ych z TP S.A. o to, by jego nazwisko w książkach telefonicznych pisano z umlautem, nauczyłem się zwracać na to uwagę).

I na tym, tak naprawdę, adaptacja utf-8 zazwyczaj się kończy.

Programuję, piszę albo czytam, a tu nagle komputer zauważalnie się przycina albo przeglądarka ma kłopoty z otwieraniem stron. Całkiem częstą przyczyną bywa uruchomienie się jakiegoś pracochłonnego zadania z crona (czy to systemowego, czy to jakiegoś zdefiniowanego przeze mnie backupu albo innej synchronizacji repozytoriów).

Odruchowo narzuca się program nice (obniżający priorytet wybranych procesów) ale w desktopowej praktyce jego efekty bywają nieznaczne, bo bardziej niż CPU liczy się obciążenie dysku czy sieci albo zużycie pamięci.

Późną wiosną zaktualizowałem wersję Ubuntu na laptopie do 11.04. I ... zaczęły się problemy. Pierwszym było okazyjne zamrażanie się desktopu na kilka sekund, w czasie których nie reagował na mysz ani na klawiaturę. Tu z grubsza pomógł powrót do Metacity (oznaczający pożegnanie z Unity - którego prawdę mówiąc mi nie brakuje - i z efektami Compiza - których brakuje mi dużo bardziej).

Lubię graficzne schematy. Parę kresek i kilka słów potrafi lepiej przedstawić jakąś informację niż wiele stron tekstu. Zarazem mam z nimi problem: o ile na kartce czy tablicy rysuję dość chętnie i łatwo (choć niezbyt pięknie), o tyle na komputerze idzie mi to opornie. Czy używam flowchartera, czy programu do grafiki wektorowej, czy narzędzia do UML - zamiast koncentrować się na treści, grzęznę w szczegółach. Walczę o właściwe rozmieszczenie strzałek i boksów, pracowicie przestawiam czcionki w kolejnych pudełkach, poszukuję obejść pozwalających na umieszczenia jakiejś adnotacji w odpowiednim miejscu... Chyba tylko mind-mapy są mniej pracochłonne.

Jakiś czas temu, w nieco zgryźliwym nastroju, postanowiłem puścić po firmie następujący obrazek.

Nawet autopowiadomienie z bugzilli może czasem dać odrobinę radości.

Po bodaj trzech latach posiadania napędu z LightScribe i odpowiednich płytek zdobyłem się wreszcie (chcąc niechcąc - zgubiłem gdzieś pisak do płyt), by z tej funkcji skorzystać. Aby to uczcić, publikuję poniższy wpis, w którym żadnych specjalnych mądrości poza da się nie ma ale zważywszy na ilość mazanych flamastrami płytek jakie widzę wokół może warto to da się i nie jest to kłopotliwe powtórzyć.

LightScribe jest techniką, w której bezpośrednio przy pomocy nagrywarki na płycie umieszczana jest jej etykieta. Po prostu: po nagraniu płyty wkładam ją do napędu do góry nogami, uruchamiam program do etykietowania i wypalam te parę słów opisu. Efekt jest estetyczny (w przeciwieństwie do flamastra) i nie wiąże się z ryzykiem problemów (w przeciwieństwie do nalepek, które potrafią psuć wyważenie płyty).

Mam w domu sporą paczkę Fantastyk, Science Fiction i podobnych czasopism. Coraz trudniej znaleźć dla nich jakieś miejsce, żona regularnie wspomina o zaletach zbioru makulatury a mi żal... Może nie całości - słabych opowiadań też niestety sporo - ale w niemal każdym numerze jest jakiś tekst, który chciałbym zachować.

Literackie opowiadanie wręcz idealnie nadaje się do czytania na czytniku ebooków, stąd oczywisty pomysł, by najwartościowsze teksty poskanować (dodatkowo w przypadku gazety jest to mniej pracochłonne niż dla książki). Przejrzałem trochę dostępnych pod moim Linuksem narzędzi i wstępnie wypracowałem dość obiecujący schemat pracy.

Usenet w erze serwisów społecznościowych traktowany jest jak zdychający dinozaur. Faktycznie, wiele niegdyś żywych i ciekawych grup zostało porzuconych, inne mają regularne problemy z zalewem początkujących użytkowników albo ze spamem. Niemniej jednak, ciągle jest to użyteczne i wygodne źródło informacji.

Dawno nie pisałem nic o listach zadań i starałem się przesadnie nimi nie zajmować - ot, wbijałem sobie sprawy do zrobienia i starałem się jako tako nad nimi panować. W przyszłym tygodniu kończy mi się jednak wykupiony dostęp do Nozbe i chcąc nie chcąc musiałem sobie odpowiedzieć na pytanie, czy chcę nadal za nie płacić.

Nie, nie chcę.

Poniżej kilka słów wyjaśnienia ale przede wszystkim opis skryptów które napisałem aby przenieść moje projekty i zadania z Nozbe do RememberTheMilk. O ironio - narzędzia, które pisałem jako wsparcie dla Nozbe, pomogły mi się teraz wyprowadzić.

Gdy chcę zmienić nazwę jednego pliku, klikam, wciskam F2, poprawiam i naciskam Enter. Albo wciskam Shift-R w dired. Albo robię coś podobnego. Gorzej, gdy do poprawienia jest kilkanaście czy kilkadziesiąt nazw.

Mam jeszcze w palcach manewry w stylu:

for f in *.txt; do mv "$f" `echo $f | sed s/old/new/`; done

ale można prościej.