Mamy w pracy drukarkowy kombajn OKI MC-560. Drukuje czarnobiało i w kolorze, jedno- i dwustronnie, skanuje, faksuje, krawaty wiąże… Ma też swoje wady a najbardziej dotkliwą (oprócz częstego zakleszczania się papieru) jest problem z drukowaniem dłuższych dokumentów, zwłaszcza zawierających większe ilości ilustracji. Drukarka po otrzymaniu takiego pliku potrafi najzwyczajniej w świecie się zawiesić, potrafi też przerwać wydruk w przypadkowym miejscu.

Dostałem telefon z Androidem. Do rozmów nadaje się tak sobie, wymaga ciągłego podpinania do ładowarki, ma też poważniejszy feler o którym na końcu ale można pograć na FICS albo na chess.com, można zagrać z silnym programem, można zerknąć na partie arcymistrzów, a oczywiście też przejrzeć maila, odhaczyć coś na todo-liście albo poczytać, więc pewnie polubię.

Już pierwszego wieczora pojawił się problem: włożyłem kartę SD, włączyłem telefon i … musiałem bardzo solennie przepraszać małżonkę za rozbudzenie jej ze snu. Jazgotliwy łomot odgrywany po uruchomieniu postawiłby na nogi głuchego. Gdy nazajutrz okazało się jeszcze, że telefon potrafi go wydać sam z siebie w nieoczekiwanym momencie – np. resetując się gdy zbraknie mu z jakiegoś powodu pamięci – a słodka melodia nie jest w żaden sposób konfigurowalna, stało się jasne, że muszę coś zrobić.

Czymś okazało się zrootowanie telefonu (Silent Boot działał bardzo kapryśnie). A poniższy artykuł jest o tym, jak zrobić to wiedząc, co właściwie się robi i szczególnie niczym nie ryzykując.

Ubuntu 11.10 to nie tylko Unity ale też rozmaite zmiany pod spodem, z jądrem 3.0 na czele. Niestety … także tutaj po upgrade zderzyłem się z kilkoma problemami, w tym czterema związanymi z zarządzaniem energią:

Poprzedni artykuł o Unity napisałem dość chaotycznie, pod wpływem narastającej irytacji. Wczoraj przypadkiem skasowałem sobie wszystkie ustawienia konfiguracyjne Compiza i kluczowy problem (okna wędrujące po desktopach) zniknął – wygląda więc na to, że był efektem jakiejś kombinacji pluginów i ich ustawień (a test ciągania między desktopami będę musiał powtarzać ilekroć cokolwiek ruszę w Compiz Config Settings Managerze).

Dzisiaj spróbuję spokojniej napisać co mi się w Unity podoba, a co mnie razi.

Zrobiłem parę tygodni temu upgrade do 11.10 i próbuję się przyzwyczaić do Unity.

Przywykłem do uruchamiania programów przez Win i fragment nazwy (w sumie jest to rozwiązanie bardzo podobne do Synapse czy Gnome-Do, acz trochę mniej funkcjonalne i przesadnie przeładowane graficznie, w porównaniu ze zwykłym menu – postęp). Znalazłem parę kluczowych apletów/pluginów/whatever do umieszczenia w górnym panelu (choćby monitor zasobów). Udało mi się odtworzyć parę ważnych skrótów klawiszowych Compiza.

Zdecydowałem się wreszcie na wgranie na mój czytnik nieoficjalnego upgrade o rosyjskim rodowodzie, czyli PRS+. Proces okazał się nieco emocjonujący ale ostatecznie zakończył się powodzeniem i mam czytnik, który nie wymaga już CSSowych sztuczek by wyświetlać polskie znaczki, prezentuje poprawnie polski i rosyjskie tytuły w spisach, pozwala na różnorodną konfigurację a nawet … obsługuje kilka gier..

Trafiłem ostatnio na bardzo interesujące narzędzie do czyszczenia danych – np. normalizowania zapisu nazw, nazwisk czy kodów, wyłapywania nietypowych rekordów itp itd. Nadaje się do właściwie dowolnych danych zapisanych w postaci tabelarycznej (najprostszą formą importu jest plik .csv lub podobny).

Swego czasu pisałem o efektywnym drukowaniu w trybie dwóch logicznych stron na jedną stronę papieru, polecając do tego celu impose. Narzędzie to, przy wszystkich swoich zaletach, jest jednak trochę kłopotliwe: ponieważ operuje na plikach .ps, wymaga wcześniejszej konwersji do postscriptu, która bywa powolna.

Dzisiaj o wygodniejszej i szybszej alternatywie do stosowania przy druku plików .pdf.

Popularyzacja utf-8 powoli odsyła do lamusa nieszczęsną rywalizację iso-8859-2 z windows-1250. Praca w wieloplatformowym środowisku nie musi już oznaczać ciągłego oglądania krzaczków zamiast ą, ś i ź (znaków ± i š – czyli odpowiednio linuksowego ą pod Windows i windowsowego ą pod Linuksem – chyba nigdy nie widziałem w ich prawdziwej roli). Można też pisać Müller zamiast Mueller (od czasów Pana procesującego się w latach 90-ych z TP S.A. o to, by jego nazwisko w książkach telefonicznych pisano z umlautem, nauczyłem się zwracać na to uwagę).

I na tym, tak naprawdę, adaptacja utf-8 zazwyczaj się kończy.

Programuję, piszę albo czytam, a tu nagle komputer zauważalnie się przycina albo przeglądarka ma kłopoty z otwieraniem stron. Całkiem częstą przyczyną bywa uruchomienie się jakiegoś pracochłonnego zadania z crona (czy to systemowego, czy to jakiegoś zdefiniowanego przeze mnie backupu albo innej synchronizacji repozytoriów).

Odruchowo narzuca się program nice (obniżający priorytet wybranych procesów) ale w desktopowej praktyce jego efekty bywają nieznaczne, bo bardziej niż CPU liczy się obciążenie dysku czy sieci albo zużycie pamięci.