Od dawna grywałem w szachy przez internet, od roku zacząłem grać na żywo. Zaczęło się przypadkiem – lokalny klub, do którego podsyłałem dzieciaki, miał problem z zebraniem składu na Otwartą Ligę Mazowiecką – a skończyło całkiem fajnie (zrobiłem II kategorię, dającą przepustkę do dalszych lokalnych rozgrywek). Przy okazji przekonałem się, że kilkugodzinne partie grane twarzą w twarz z przeciwnikiem mają swój specjalny urok i … próbuję dalej.

Staram się przy tym podchodzić systematycznie, tj. nie tylko gram, ale też analizuję rozegrane partie i próbuję wyciągać z nich jakieś wnioski. Na specjalny rozwój umiejętności w moim wieku trudno już liczyć ale zawsze ciekawie jest zrozumieć gdzie i co podstawiłem a także zderzyć swoje przemyślenia robione w trakcie gry z oceną programu szachowego.

Z zadowoleniem dowiedziałem się, że zaczęły się próby sprzedawania w Polsce książek bez DRM. Postanowiłem zagłosować nogami i którąś z tych pozycji kupić, padło na Herrenvolk (różne alternatywne historie lubiłem swego czasu czytywać).

Książka jak książka ale przy okazji pojawił się dodatkowy argument za brakiem DRM.

Dopiero co odświeżałem Sony PRS-600, przy okazji jednak trochę poczytałem i … zdecydowałem się odświeżyć czytnik definitywnie, przechodząc na nowszą wersję.

Sony PRS-650 jest bezpośrednim następcą Sony PRS-600. Nie jest to najnowszy czytnik Sony – najnowszym jest Sony PRS-T1 – ale z paru przyczyn stanowi dziś bezpieczniejszy zakup, przynajmniej dla mnie.

Pod artykułem o grze SET rozie postawił problem wśród ilu kart SET na pewno jest.

Pierwotnie spodziewałem się, że we dwa-trzy wieczory znajdę jakieś mocne ograniczenie na ilość kart bez seta i będę mógł się pochwalić autorskim rozwiązaniem. No i intuicyjnie oczekiwałem odpowiedzi rzędu 13, może 15.

Jeśli ktoś jeszcze próbuje samodzielnie problem rozwiązać, proszę dalej nie czytać, ciąg dalszy zawiera informacje psujące zabawę.

W komentarzu pod artykułem o Carcassonne Anka poleciła grę SET. Przed wakacjami udało mi się ją kupić i ... faktycznie, zabawa przednia, dlatego zdecydowałem się ją opisać.

Mały suplement do poprzedniego artykułu o Go (jeszcze mi się nie znudziło, nadal dzielnie próbuję coś z tej gry zrozumieć). A dokładniej: o dwóch sieciowych serwisach, które uważam za warte dorzucenia do poprzednio omawianych, jednej małej książeczce, sporej bazie partii i programie do ich przeglądania.

Moją ulubioną grą były, są i będą szachy ale raz na parę lat ogarnia mnie chęć zrozumienia o co chodzi w Go. Przechodzę właśnie kolejną taką fazę, stąd min. mniejsza aktywność na blogu - spędziłem ostatnio trochę wieczorów na przypominaniu sobie zasad, rozwiązywaniu prostych tesuji i tsumego i próbach grania. Zapewne skończy się tak, jak kończyło poprzednio - za parę tygodni przejdę od początkowego zapału do zniechęcenia ogromem wymagającego opanowania materiału - ale póki co sporo myślę o układach kamieni.

Zatem - krótki artykuł o Go. Nie, nie będę uczył jak grać.

Ważnym elementem mojego dzieciństwa były gry. Planszowe - komputerów jeszcze wówczas w domach nie było. Szachy z dziadkiem, karty z mamą i babcią ale przede wszystkim rozmaite planszówki z bratem. Gwiezdny Kupiec, Bitwa na polach Pellenoru, kilka odmian bitw morskich, Grand Prix, jednorazowe gierki wycinane z Światów Młodych i innych gazet i wiele wiele innych...

Teraz próbuję zarażać pasją swoje pociechy. Przyjmują to chętnie i ze sporym zainteresowaniem ale stały problem stanowi znalezienie gier interesujących i dla mnie, i dla nich oraz dających szanse na w miarę wyrównaną rywalizację. Przy szachach, go, halmie czy reversi dysproporcja sił jest na razie zbyt duża, z kolei chińczyk i inne gry czysto losowe zupełnie mnie nie bawią.

Wyskoczyła mi dziś z RSS-a informacja o wynikach organizowanego przez SlideShare konkursu na najlepszą prezentację.

News ciekawy (za zwrócenie nań uwagi ukłony dla Kamila Niemiry), prezentację niżej wklejam jako zdecydowanie wartą obejrzenia. Ale notkę ... notkę chciałem napisać od dobrych paru miesięcy.

No, po kolei.

Męczę Lód Jacka Dukaja. Męczę, bo napisany trudnym, stylizowanym językiem. Męczę, bo opowiedziany świat smutny i nieładny. Męczę, bo fabuła trudna, zaplątana, niełatwa do rozczytania. Męczę, bo akcja toczy się wolno, sceny są długie i rozciągnięte. Męczę, bo - khr - główny bohater jakiś taki pozbawiony uroku, zresztą wszystkie opisane postacie brzydko prawdziwe i nudno autentyczne. Męczę wreszcie, bo książka potwornie gruba.

Męczę. Zamarzło. Ale ...