Skoro już zdecydowałem się je opublikować, przydałoby się jakoś zapewniać jakość. A to oznacza przeprowadzanie podstawowych testów funkcjonalności przed każdym release. Co więcej, testy te warto by wykonać na różnych wersjach Mercuriala a nawet na różnych wersjach Pythona.

Przećwiczyłem w tym celu kilka narzędzi, które mogą być przydatne nie tylko w tym zastosowaniu (i nie tylko przy programowaniu w Pythonie).

Też tak myślałem.

Różnie można do tego podchodzić.

Zbyt wiele informacji niestety nie ma ale tym bardziej zdecydowałem się zanotować te znalezione.

Opisuję scenariusz, w którym publikuję i utrzymuję kod, który będzie można instalować przez easy_install (albo pip) i którego źródła będą dostępne dla wszystkich zainteresowanych.

Technika ryzykowna, łatwo prowadząca do powstawania niezrozumiałego kodu i trudnych do interpretacji błędów. Ale zarazem bardzo przydatna, zwłaszcza gdy trzeba zmodyfikować zachowanie jakiejś biblioteki w miejscu, którego jej autor nie przewidział (np. ostatnio przypomniałem ją sobie chcąc zmienić sposób w jaki Mercurial obsługuje hasła HTTP i SMTP). Monkey-patching bardzo często przydaje się też przy testach, pozwalając zamienić prawdziwy kod komunikacyjny czy bazodanowy zaślepkami.

W tym artykule o kilku możliwych sposobach zapisywania tej operacji.

Do omówienia zostały wykłady niedzielne, opisuję też co uważam za najważniejsze własne wnioski z konferencji.