Po padzie komputera softwareowe macierze potrafią się rozpiąć. Żaden z dysków nie jest uszkodzony ale jeden zostaje uznany za nieaktualny i rozpoczyna się powolny proces odbudowy macierzy.

Można to oczywiście zrobić na wiele sposobów i na różnych poziomach ale skoro na początku cyklu o konfiguracji VPS doradzałem używanie shorewalla, to opiszę tutaj jak odciąć wybrańców na poziomie połączenia sieciowego.

Wypełniając kiedyś PacktPubową ankietę co by tu warto wydać napisałem właśnie o tym. Najwyraźniej nie byłem jedyny, wydawnictwo zareagowało i właśnie wydało dwie bardzo interesujące pozycje o Postgresie, które niniejszym pozwolę sobie zareklamować.

Debian, a za nim Ubuntu, stosują sympatyczną metodę radzenia sobie z wyborem wersji niektórych programów, po prostu pozwalając na instalację kilku różnych wersji równocześnie. Przykładowo, od dość dawna miałem zainstalowane python2.4, python2.5, python2.6 i python3.1 (które zgodnie koegzystowały), podobnie nie przeszkadzały sobie postgresql-8.3 i postgresql-8.4.

Niestety w Ubuntu Lucid wiele z tych starszych wersji usunięto (prawdopodobnie chcąc uniknąć konieczności ich utrzymywania przez kolejne lata). Mnie dotknęło usunięcie Postgresa 8.3 i ustawienie dlań wymuszonego upgrade do 8.4.

Z drugiej strony - ilekroć zdarzy mi się coś na RedHacie czy CentOsie konfigurować, klnę pod nosem. Muzeum. Python 2.4 (linia z 2004 roku), PostgreSQL 8.1 (anno Domini 2005), Perl 5.8 (2002), PHP 5.1 (2005), GCC 4.1 (2006) i tak dalej.

Wszystkie wymieniane programy są dostępne w repozytoriach Ubuntu i Debiana i na tych systemach ich instalacja ogranicza się do apt-get install *nazwa*.