Osiem lat temu napisałem sceptyczny artykuł o bezpieczeństwie transakcji karcianych. Od tego czasu trochę się zmieniło. Najpierw pojawiły się regulacje prawne poprawiające sytuację okradzionego posiadacza karty - fraud nie ustał ale w większości wypadków jego koszty musiały ponosić banki. A później reakcja (w Polsce na dużą skalę nadchodząca właśnie teraz) - karty chipowe, promowane jako bezpieczniejsze (i faktycznie uniemożliwiające tradycyjne techniki kradzieży) ale zwykle zdejmujące z banków odpowiedzialność za transakcje dokonane przez złodziei (musiał Pan ujawnić PIN).

Świeży news o wynikach badań informatyków z Cambridge rzuca na sprawę bardzo niepokojące światło.

Jeśli wierzyć gazetom, internauci zaczynają mówić jednym głosem, stają się coraz lepiej zorganizowani, mają świadomość swojej siły...

Nie przepadam za tą nazwą i za traktowaniem dostępu do sieci jako kryterium jakiegokolwiek podziału politycznego czy ideologicznego. Internautów łączy wyłącznie fakt użytkowania sieci, reprezentują pełny zakres poglądów na dowolny temat. Równie (bez)sensownie za spójną siłę można by uważać - powiedzmy - warszawiaków. Albo palaczy.

Sprawa jest znana prawie każdemu, kto płaci jakieś rachunki i absolutnie nie nowa. Ale chcę zanotować, przyda mi się do ewentualnych przyszłych dyskusji na temat zalet monopolu.

Amerykańscy naukowcy stwierdzili, że posiadanie władzy sprzyja hipokryzji. Poczucie siły zachęca zarówno do częstego pouczania innych i wypominania im błędów, jak do łatwego lekceważenia zasad samemu (i racjonalizowania niegodnych wyborów).

Amerykańscy naukowcy stwierdzili.... Ten zwrot przypomina mi trochę radzieckich naukowców z mojej młodości. Tamci dyspozycyjnie dowodzili wszystkiego, czego tylko ideologia chciała, ci potrafią z paru godzin eksperymentów w kilkunastoosobowym gronie (albo z przypadkowej korelacji słupków) wyciskać bardzo ogólne i - na ile tylko się da - medialne tezy. Ale nieraz stawiają ciekawe pytania.

Za oknem szarobure paskudztwo całkowicie zniechęcające do wychylania nosa z domu i skutecznie odbierające dobry nastrój. Dlatego, dla poprawy humoru, drobne wspomnienie.

Nie pisuję tu niemal wcale o życiu prawdziwym - robi to w polskim internecie mnóstwo osób, a ja nie czuję się ani autorytetem (by innym radzić) ani celebrytą (by publikować pamiętniki). Najwięcej do powiedzenia mam o technikaliach. Linux, parę języków programowania, projekty informatyczne, sieć.

Ale jest parę spraw, które mnie męczy. Dziś o jednej z nich, na bazie dwóch wczorajszych lektur. O podejściu do małżeństwa czy ogólniej - związków.

Jeśli ktoś z Was planuje coś złamać lub zwichnąć, a mieszka w Warszawie lub jej okolicach, lepiej niech przyswoi sobie poniższą informację.

Czytałem niedawno dzieciom Ali-Babę i czterdziestu zbójców Leśmiana. Książka mojego dzieciństwa, przez sentyment zabrana od rodziców i przechowana przez lata.

Słuchali jak zaczarowani.

Z bardzo mieszanymi uczuciami zerkam na akcję nabitych w mbank.

Trzeba autorom - tej akcji, wcześniejszych inicjatyw, stron nabiciwmbank i mstop - oddać, że są zdecydowani i konsekwentni. Nie zatrzymali się na wyżalaniu i marudzeniu, jasno przedstawiają swoje problemy i zarzuty, potrafią zorganizować się do konkretnych działań. O akcji już pisze się dużo, a kto wie, może nawet będzie kiedyś uznawana za element przełomowy i symboliczny. Bądź co bądź prawdopodobnie wchodzimy w czas, w którym bezpośredni głos klientów będzie ważyć więcej niż duży marketing.

Ale...

Bardzo cenię gest przełamania opłatka, rytuał spotkania z każdą obecną osobą, okazję do poświęcenia każdemu choć chwili uwagi, trochę fizycznej bliskości, możliwość okazania sympatii.

Ale nie lubię składać życzeń.

Przypomniał mi się pewien prosty eksperyment. A raczej króciutki teścik.

Przyjrzyj się przez kilka sekund poniższemu obrazkowi (nie czytając na razie tekstu poniżej), a następnie przeczytaj umieszczone pod obrazkiem pytanie i od razu na nie - najlepiej głośno - odpowiedz.

Dwie dzisiejsze informacje. Pierwsza za Życiem:

W przyszłym roku ratusz chce dać dzielnicom ponad 100 mln zł mniej na inwestycje. Białołęce zabraknie na przedszkola i szkoły. Śródmieście odkłada remont kamienic i skarpy staromiejskiej. (...) burmistrz Białołęki Jacek Kaznowski (...) będzie musiał zrezygnować m.in. z budowy i przebudowy szkół (przy ul. Berensona i Kobiałka) oraz dwóch przedszkoli (przy Strumykowej i Porajów).

A druga za entuzjastycznym Onetem:

Stadion Legii Warszawa przy ul. Łazienkowskiej 3 doczeka się w końcu modernizacji! Radni Warszawy zatwierdzili poprawkę do budżetu miasta, na mocy której na przebudowę obiektu przeznaczone będzie ok. 460 mln zł.

Przypomnę, że pierwotnie stadion miał kosztować 360 mln. Zadziwiająca zbieżność kwot.

Sytuacje, w których stoję w kolejce do okienka na parterze, by uzyskać jakieś zaświadczenie i zanieść je na pierwsze piętro nikogo w Polsce nie dziwią, ale kojarzą się jednak dość jednoznacznie z instytucjami państwowymi.

Melduję posłusznie, że sektor prywatny także tutaj podjął twardą rywalizację.

Na wiosnę tego roku jakiś urzędnik obstawił całą Warszawę billboardami z tekstem Warszawa miastem sportu. Dość szczególny rodzaj bezczelności, w tej dziedzinie nieróbstwo władz miejskich jest wyjątkowe, no ale niech tam. Gdy jeszcze pani prezydent udzieliła paru wywiadów opowiadając o boiskach, salach i ścieżkach rowerowych, nabrałem trochę nadziei na załatwienie sprawy, na której bardzo mi zależy.

No - ale po kolei.

Jak wiadomo, istnieją tylko dwie realnie działające techniki odchudzania: MŻ (mniej żreć) i RD (ruszać … dłońmi, powiedzmy). Mam tu problem, bo z naturalną tendencją do tycia i siedzącą robotą łączą mi się przyzwyczajenia żywieniowe stojące w głębokiej sprzeczności z MŻ. No i na MŻ nie potrafię się, z wyjątkiem chwilowych zrywów, zdobyć.

Zostaje więc RD. Tutaj osiągnąłem pewne drobne sukcesy (przynajmniej o ile za sukces można uznać zejście z bardzo źle na źle i wstrzymanie negatywnej tendencji – mimo braku MŻ). Też nie jest łatwo, ale opisana niżej metoda pomaga przełamać wrodzone lenistwo.